FOOOOOOD

آری، دلیلش این بود كه اروپاییان سخت، شیفته ی فلفل و ادویه ی آن كشور بودند و چون به قیمت های بسیار گرانی برای شان تمام می شد، از این رو درصدد پیدا كردن راهی كوتاه بر آمدند. بنابراین، می توان گفت كه قاره ی امریكا در گذرگاه جستجوی راه فلفل كشف گردید.

اگر اروپاییان شیفته ی ادویه و فلفل بودند ؛ نه به خاطر آن بود كه فقط می خواستـند چاشـنی به خوراك خود بزنند، چه بیشتر آنان طعم و بوی ادویه های هندی را دوست نمی داشتند. پس این ها در تهیه‌ ی دارو به كارشان می آمد.

فلفل  سیاه كه فلفل واقعی می باشد، میوه خشك یك بوته رونده ای است كه  گل های بادامی می آورد و در« جاوه »،« سوماترا »،« بورنئو »، « شبه جزیره  مالایا »، فیلیپین و تایلند می روید.

فلفل بوته ای است كه بر تنه ی درختان می پیچد و بالا می رود و از همین رو، آن را پیچك فلفل می خوانند.

فلفل سفید را نیز از همین گیاه تهیه می كنند. منتها از میوه رسیده و تازه اش،  نه مانند فلفل سیاه كه از میوه ی خشكش تهیه می گردد.

فلفل دراز  از گیاه دیگری در هندوستان می روید.

فلفل  آشانتی از گیاهی در افریقا به عمل می آید.

مركز فلفل در جهان سنگاپور  است. از این بندر بیش از هر بندر دیگری فلفل به نقاط مختلف گیتی صادر می شود. بیشتر فلفل هایی كه از سنگاپور صادر می گردد به مقصد انگلستان می رود.

مصرف سالانه  فلفل در جهان حدود 65 هزار تن است.

از این رقم فقط 15 هزار تن در ایالات متحده امریكا مصرف می شود. علت تندی  فلفل آن است كه نوعی رزین و روغن فراّر در آن نهفته و این خاصیت را به آن بخشیده اند.